Alpe 'd HuZes 2012

Even een verslagje van mijn weekje naar de Alpe d'Huez.
We vertrokken maandag morgen vroeg richting Frankrijk met een tussenstop bij Prinsenbeek waar leden van Peter zijn andere koor Jubilate uit Ede zich bij ons voegden.
Het was niet van dat al te beste weer en vanaf Breda begonnen we met file rijden tot na Brussel maar de sfeer in de bus was prima. We konden koffie zetten en de chauffeur had ook flesjes drinken in de koelkast geplaatst voor ons. Peter en Karin reden voor ons uit met de eigen auto. Zij hebben er ook voor gezorgd dat we in Dijon niet allemaal apart hoefde in te checken bij het hotel. We hebben daar gezamenlijk gedineerd en elkaar nog beter leren kennen. We hadden 2 vlaggen van de Alpe d'Huzes in de bus hangen en dat leverde veel waardering op door toeterende Nederlandse automobilisten. Zo mooi om te merken.
Dinsdag was het vroeg opstaan omdat we dan in een keer naar de Alpe d'Huez zouden rijden waar we onze concerten zouden geven in de Nortre Dame de Alpe d'Huez.
De rit ernaartoe was zo mooi we zagen nog sneeuw liggen op de bergen.
Er waren veel fietsers op de berg aan het oefenen en er kwamen veel auto's naar beneden. Maar gelukkig de organisatie regelde een motorrijder die ons naar boven begeleide en we weliswaar een half uur te laat voor het inzingen boven kwamen. Maar we hebben toch nog goed in kunnen zingen. Dit hadden we ook al deels in de bus gedaan met een cd van een van onze concerten.
Om 14:00 uur gaven we ons eerste concert heel emotioneel met publiek.

wat een belevenis om hier te mogen staan.

Ook koor leden konden hun tranen niet binnen houden.
 Om 16:00 uur hebben we nogmaals een concert gegeven deze was eigenlijk het mooist. Publiek leefde mee en zong zelfs uitbundig mee. In het Publiek zat ook een van onze koorleden die nog niet zo lang lid is en met een ander team de berg zou gaan verslaan op zijn fiets. De NCRV kwam langs om opnames te maken. Deze zouden uitgezonden worden maar ik heb gehoord dat dat niet gebeurd is. Hopelijk krijgen wij een dvd van de opnamen dan kunnen we deze alsnog bekijken. Bij het 2de concert hadden we nog meer moeite om onze tranen binnen te houden wat betekend dat je nog meer moeite moest doen om je tekst en ritme te houden. Maar met zo'n fijne/goede dirigent als Peter lukte het toch. Na het concert was de saamhorigheid nog sterker geworden binnen het koor.
Na het optreden, kaarsjes aansteken en het begroeten van bekenden die in de kerk waren of die we tegen kwamen zijn we met de bus naar Grenoble vertrokken naar ons hotel. We hebben ons petje allemaal afgenomen voor onze chauffeur wat een vakman is dat zeg al die bochten met een extra lange bus zonder problemen door rijden de berg af. Wauw ik zou het niet kunnen.
Weer met ons allen gedineerd wat weer heel gezellig was.
Woensdag was de dag voor 2 teams van het koor die de berg en 22 bochten zouden gaan verslaan. Aangemoedigd door de niet fietsende koorleden. Op tijd op om via Oz met de kabelbaan naar boven te gaan. Sommige deden dit voor het eerst en hadden angst maar de ervaren leden sleepte ze mee naar boven en over hun angst heen. Opgeven is geen Optie  was een veel gehoorde zin die dag. Helaas begon de dag met regen maar is het later wel droog geworden. Wat een dag met een lach en een traan. Ongelooflijk wat een saamhorigheid op de berg. Deze dag zullen we niet meer vergeten. Zo mooi om te zien dat ook kinderen die berg verslaan de jongste van ons team was 7 jaar en die kwam zonder problemen boven met zijn vader net als 2 andere knullen die met hun vader de berg en bochten hebben bedwongen. Geweldig jullie zijn kanjers!!! Ben wel tot de conclusie gekomen dat ik nog wat te trainen heb voor de Mont Ventoux maar ik ga er voor. Vandaag nog een interview gehad met weekblad het Kontakt die ook foto's van ons concert van mij hebben gekregen voor op hun site en voor in de krant van komende week. zie:   http://www.hetkontakt.nl/klaroen/nieuws/ze-sms-te-%E2%80%98ik-beklim-morgen-mijn-eigen-berg%E2%80%99
Voor diegene die niet mee zijn geweest is het voor ons moeilijk uit tel eggen hoe we de dag hebben beleefd we proberen het wel maar eigenlijk moet je het zelf mee gemaakt hebben.
Donderdag de dag van het begin van de terug reis. In de bus nog nagenieten van de dag van gisteren ook weer veel gezongen en toeterende auto's onderweg. En dan het nieuws lezen in de krant dat er bij een andere groep fietsers die de Mont Ventoux gefietst hebben voor een goed doel is ingebroken in de bus en de fietsen uit de bus zijn gestolen. Dan gaat er iets door je heen van ontzettende onmacht en verdriet. Ook omdat je weet dat een van onze team leden zijn fiets bij de Alpe ook gestolen is en hij dus eigenlijk niet kon fietsen. Maar gelukkig zijn broer bood de oplossing. Ze hebben om de beurt de berg verslaan met 1 fiets.
Ja donderdag werd er ook nog gefietst door 2 teams van het koor. Helaas konden we daar niet meer bijzijn maar in gedachten waren we bij ze. Kregen via via berichten als er weer iemand boven was gekomen voor de eerste, tweede etc. keer.
We waren vroeg bij ons hotel dus we hebben voor het eten nog gezellig met elkaar iets kunnen drinken. Koste wel wat moeite omdat ze eigenlijk alleen bij het eten drankjes mogen schenken. Het eten was heerlijk.
'sAvonds na het eten met ons allen en de chauffeur heerlijk buiten kunnen zitten en de dag met elkaar nog even doorgenomen (we noemde het de afsluitende vergadering). Het was heerlijk en fijn om deze week zo met elkaar af te sluiten. We hebben Karin en Peter bedankt door ze zakgeld te geven voor hun komende reis naar Kenia. Samen de voorlopige tussenstand van de Alpe gevierd deze is 28,5mlj. Na deze bekendmaking wilde  de chauffeur ook nog iets melden. Hij had overleg gehad met de directie en heeft 3 vrije dagen ingeleverd om ons €720,00 te kunnen schenken voor de Alpe. Wat een mooi gebaar van de chauffeur en zijn werkgever. Hij vond dat aan zijn stand verplicht omdat hij met ons een hele fijne en mooie week heeft gehad.

De hele groep bij elkaar.

Vrijdag was de laatste etappe van onze bus reis. We hadden begrepen dat het weer in Nederland niet al te best was dus we hebben getracht de zon mee te nemen. Is ons niet altijd gelukt want we hebben wat buieen gehad maar bij aankomst was het dan toch zonnig met veel wind maar de zon was er.

Bij de Punt (parkeerplaatsnaam) afscheid genomen van de koorleden uit Ede (Jubilate). We hebben elkaar leren kennen en komen elkaar vast en zeker nog vaker tegen tijden optredens omdat Peter zijn koren ook samen op treden. Vreemden worden vrienden, vrienden voor het leven, voor altijd.

Wat een ontzettende mooie week met een lach en een traan hebben we gehad deze zullen we nooit meer vergeten.