10-09-10

Deze morgen moesten we om 4 uur opstaan om om 06.10 uur te kunnen starten aan de beklimming van de Mont Ventoux. Een van de jongens had de dag ervoor een stapel pannenkoeken gebakken echt ongelooflijk wat veel.
Deze gingen er om dat tijdstip toch wel heeel goed in. Ja Koolhydraten stapelen dat is een goed begin van zo'n dag die komen gaat.
Om 5:15 uur zijn we bij de start. Daar worden de fietsen uitgeladen die gisteren nog allemaal zijn nagekeken en de bandjes waren goed op gepompt (8 bar). Nu moesten alleen de lampjes nog gemonteerd worden en de veiligheid hesjes werden ook uitgedeeld. Er stond een flinke wind maar het was helder dus het beloofd een mooie dag te worden.
De start is precies op tijd. Eerst een stukje door het dorp en dan na de bocht begint de klim
Op weg naar boven blijken een paar dames de dagen ervoor teksten op het wegdek gespoten te hebben als aanmoediging van het team.
Ik mocht plaats nemen in een Cabrio om de foto's voor het team te kunnen maken. Jammer genoeg reden alle deelnemers in dezelfde kleding, gele hesjes en waren de nummers aan de sturen iets te klein om ze goed te kunnen onderscheiden van de anderen.
Maar sommige Cops zagen de verzorgers en mij staan dus die brulde wel als ze er aan kwamen waardoor ik mijn camera paraat kon houden voor de actie foto's. Jammer maar toch heb ik er wel een paar gemist onderweg.
Op weg naar boven kwam ook de zon op en dat was een mooi gezicht en gaf ook wat warmte.
Op de top was het een drukte van je welste. De berg is openbaar dus konden ze voor dit doel de berg niet afsluiten. En ja er willen er meer die berg op fietsen, rijden, lopen etc.
Na een poos kwamen de team leden een voor een en sommige samen binnen.
En ik kan jullie zeggen ze hebben allemaal een verhaal om aan dit evenement mee te doen. Dus tranen vloeien er die dag veel.
Grimmbo wilde de berg 2 keer beklimmen een keer voor zijn overleden zus (Annie) en een keer voor zijn vader. Helaas is het een keer geworden maar deze ene keer was voor Annie en Pa. De tranen vloeide al 100 meter voor de finish kan ik jullie zeggen. En de kramp die hij 500 meter voor de finish kreeg weer hield hem om nog een keer de klim te doen.

Later merkte we wel dat iedereen zijn doel heeft moeten bijstellen. Alle team leden hebben de berg 1 keer minder bedwongen dan ze wilde. Maar het was dan ook zwaar met de wind die je geregeld tegen had.
Ze hebben uit eindelijk de laatste fietser van het team 100 meter voor de finish met zijn allen opgewacht. Dat was echt een kippenvel moment. Een team die de laatste fietser van hun team "Schouder aan schouder" mee naar de finish loodsen. En de politieauto begeleiden hen met alle toeters en bellen. Geweldig mooi. Nu begrepen ineens ook heel veel mensen waarom een Nederlandse politie auto boven op de berg stond.
Het was een mooie afsluiting van deze dag op de Kale Berg.
En jullie mogen het weten we zijn vol emotie, met veel tranen, met veel lol, voldaan, nieuwe vriendschappen en met een mooi bedrag van de sponsors terug gekomen thuis.
Als jullie op de diashow klikken komen jullie bij een selectie van mijn 540 foto's en krijgen jullie een beetje een idee hoe we het gehad hebben.
En wie weet fiets ik volgend jaar mee naar de top.